این مرحله از زندگی ایشان با ورود به حوزۀ علمیۀ زنجان همراه بود.

با ورود به حوزه در مدت شش سال، دروسی همچون ادبیات عرب، صرف و نحو، منطق در حد منطق کبری، حاشیه ملاعبدالله، منظومه منطق، اصول فقه در حد معالم و قسمتی از قوانین محقق قمی^(ره)، فقه تا حج لمعه جلد اول و نکاح لمعه تا جلد دوم و همچنین ریاضیات قدیم در حدّ خلاصة الحساب شیخ بهائی^(ره) را نزد اساتید نامدار آن روز زنجان تلمّذ نمودند. از جمله اساتید ایشان می‌توان به این بزرگان اشاره کرد:

حجت الاسلام حاج شیخ یعقوبعلی جباری^(ره)؛

حجت الاسلام حاج شیخ عبدالحمید قائمی^(ره)؛

حجت الاسلام و المسلمین حاج میرزا احمد رشوندی زنجانی^(ره)؛

آیت الله حاج میرزا احمد زنجانی^(ره) که از فقهای صاحب رساله آن دوره بودند و کتاب ارزشمند توحید در کلام و عقایداز سوی آن عالم بزرگ نگاشته شده بود؛

و آیت الله میرزا علی نقی حلّی زنجانی^(ره) که از اساتید بزرگ ریاضیات قدیم بودند.

ایشان هم طبق سنّتی که در برخی از حوزه‌های قدیم مرسوم بود، جزء کسانی بودند که به محض اتمام یک دورۀ درسی، همان درس را به طلاب سطوح پائین‌تر تدریس می‌کردند و همواره شیوۀ تدریس ایشان مورد تأیید اساتید وقت بود. ضمن آنکه این امر کمک شایانی به تعمیق معارف و آموخته‌هایشان می‌کرد و از همان ابتدا ایشان را با سلوک مدرّسی و شیوه‌های تعلیمی خو داد.